Και για επάγγελμά τους δηλώνουν ‘Ο ΣΩΖΩΝ ΛΑΟΥΣ’

Μίκη Μάους

Ω Μίκη Μίκη Μάους ευφυή

ω Μίκη Μίκη άξιον εστί

για πάρτι σου ένα ροκ εν ρολ

με 12 μετράκια από sol

Μια τούρτα αλά κρεμ σοκολά,

την ώρα που λες τα πολλά

που με χέρια ψηλά

το παίζεις ο Μπαχ και καλά

Με χρέος συμφωνίες τρείς.

Λαϊκοκλασικιστής.

Ξερνώντας μ' έναν ήχο κοινό

το δήθεν μέγα μυστικό.

Συνθηματολογίες επικές,

σε πέντε νοτούλες γλυκές.

Για μέλλον πουλάς,

αυτά που πουλιόντουσαν χθες.

Δαυϊδ με σφεντόν' από La

στις νότες το παίζεις Γολιάθ

κι ενώ ο Τσιτσάνης παίζει καθιστός

εσύ το παίζεις μουσουργός

Κουλτούρα και πολιτικά

και ψήνεις τον κόσμο μ' αυτά

και γεύεσ' εσύ του Μάρκου τη γνήσια πενιά

Κορίτσι μου κάτσε καλά !

βρε αγκάλιασέ με κι ασ' τα πολλά

Τα βρίσκαμ' ωραία ως τα χθες

και τώρα καλημέρα δε λες

Βρε πρόσεχε μ' αυτούς τους τρελούς

που τ' όνειρό τους είναι να μη ζουν

και για επάγγελμά τους δηλώνουν ‘Ο ΣΩΖΩΝ ΛΑΟΥΣ’

Και τα μυαλά στο μίξερ

Ή αλλιώς το Κίνημα των 10. 

Τι κελεπούρι είναι πάλι ετούτο; 

Πως δεν το είχα πάρει χαμπάρι τόσον καιρό; 

Από τις 13 Απρίλη είναι στον αέρα και φουντώνει ολοένα, καμιά σαρανταριά κινηματίες μέχρι τώρα. 

Μια πρωτοβουλία του γνωστού αχταρμά protagon.gr με πνευματικό καθοδηγητή τον Σ. Θεοδωράκη, καλεί σημαντικούς ανθρώπους, να μας δώσουν ένα κατάλογο με τα 10 πράγματα που θα άλλαζαν στη χώρα. Τηλεγραφικά ή αναλυτικά. Θεσμικά ή πρακτικά. Καθημερινά ή μεγαλεπήβολα. Τεκμηριωμένα ή ονειρώδη. Καθηγητές, ακτιβιστές, δημοσιογράφοι, συγγραφείς, πολιτικοί, μειονοτικοί, ηθοποιοί, ποιητές, δάσκαλοι, δικαστικοί, αθλητές, φοιτητές, επιχειρηματίες, συνδικαλιστές, όλοι – ο καθένας ξεχωριστά- να παρουσιάσουν τις προτεραιότητες τους. Συγκεκριμένα όμως. Γιατί αυτό το συγκεκριμένα είναι που μας λείπει.

Η σημαντικότητα αυτών που ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα είναι κάτι σχετικό. Με λίγο πασπάλισμα και μπλα μπλα από τα κατάλληλα κανάλια, γινόμαστε όλοι σημαντικοί και απαραίτητοι. Το συγκεκριμένο των θέσεων όσων ανταποκρίθηκαν, δεν αμφισβητείται: 10 πράγματα, μπαμ στο στόχο. Επί της ουσίας τώρα των προτάσεων, μία χαρακτηριστική της πολιτικής πρότασης των ‘σημαντικών’ αυτού του τόπου:

Υπερφορολόγηση των εξαγωγών καταθέσεων. Αν αποδεδειγμένα τα χρήματα που αποταμίευσες είναι προϊόν εργασίας σου και των κόπων σου καλά κάνεις και τα αποταμιεύεις σε επενδύσεις που γίνονται στην πατρίδα σου, αν όμως τα χρήματα που αποταμίευσες , είναι προϊόν, της υπεραξίας της εργασίας άλλων, τότε δεν έχεις το ηθικό δικαίωμα να τα εξαγάγεις, αφού ναι μεν σου ανήκουν, αλλά είναι εθνικός πλούτος, εθνικό χρήμα δούλεψαν Ελληνικά χέρια για να βγουν και εδώ πρέπει να επενδυθούν η να καταναλωθούν. Αν εσύ λοιπόν σε καιρούς τόσο επικίνδυνους για όλους εφαρμόσεις την λαϊκή ρήση «εδώ τρως και πίνεις αλλού πάς και το δίνεις» τότε δίνεις το δικαίωμα να χαρακτηριστείς κομμάτι της χρεοκοπίας. Σου αξίζει λοιπόν να υπερφορολογηθείς. Δεν είμαστε ούτε αφελείς ούτε ηλίθιοι εμείς που δεν βγάλαμε τα λεφτά μας στις Κυπρους και στις Ελβετίες, με τον κίνδυνο να τα χάσουμε...Λίγη κοινή συνείδηση για τα «κοινώς αποκτηθέντα» δεν βλάπτει.

Του Στέλιου Μάινα

Και ‘γω ρε Μάινα, ο προσδίδων την υπεραξία σ’ αυτούς που εξάγουν κεφάλαιο (Από πού κι ως που ρε είναι κοινώς αποκτηθέντα; Με τη δικιά μου εργασία;), πόσο μαλάκας πρέπει να ‘μια για να διαβάζω και να ενστερνίζομαι όσο μου τσαμπουνάς; Κατανοείς ρε τι σημαίνει υπεραξία, πως παράγεται ο πλούτος και ηθικολογείς έτσι, με χαζές πατριωτικές κορώνες, υπέρ της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο;

Και οι λοιποί ‘σημαντικοί’ του ιδίου φυράματος είναι. Ο καθένας τους δηλαδή ‘που σε πονεί και που σε σφάζει’. Μιλάμε για απόψεις που σε καθηλώνουν με την επιχειρηματολογία τους:

Κατάργηση της μονιμότητας των δημοσίων υπαλλήλων, το έχουν αναλύσει διάφοροι πολύ ωραία το γιατί.

Να επιτραπεί η ίδρυση ιδιωτικών Πανεπιστημίων. Βέβαια η μεσαία τάξη στέλνει τα παιδιά της έξω ούτως ή άλλως, αλλά ας ελπίσουμε ότι θα βρεθούν και κάποια να πάνε εδώ σε αληθινά, μεγάλα, σοβαρά ιδιωτικά Πανεπιστήμια, για να δούμε πώς αλλιώς μπορούν να είναι τα Πανεπιστήμια, αν μη τι άλλο.

Στα υπάρχοντα δημόσια Πανεπιστήμια, κατάργηση των δωρεάν συγγραμμάτων. Είναι πεταμένα λεφτά σε μια λαϊκίστικη δωρεά που θέσπισε η χούντα. Όσα παιδιά δεν έχουν λεφτά να αγοράσουν βιβλία θα τα βρίσκουν στις βιβλιοθήκες.

της Άννας Δαμιανίδη

Και σε ξαφνιάζουν με την πρωτοτυπία και τον προοδευτισμό τους:

Πρόγραμμα αξιοποίησης της δημόσιας περιουσίας με μακρόχρονη ενοικίαση σε ενδιαφερόμενους επενδυτές (Έλληνες ή ξένους). Αυτό να αφορά δημόσιες εκτάσεις, τμήματα σιδηροδρομικού και οδικού δικτύου, λιμάνια, αεροδρόμια, μονάδες παραγωγής ενέργειας, τουριστικές εγκαταστάσεις, βραχονησίδες, κ.α. Βεβαίως είναι απολύτως αναγκαία η άμεση ολοκλήρωση εθνικού κτηματολογίου και δασολογίου.

Του Γ. Παπακωνσταντίνου. Εεε συγνώμη, του Γρηγόρη Ψαριανού

Και άλλα τέτοια φαιδρά…

20 χρόνια σε 20 μήνες

ΠΑΣΟΚ, για να ολοκληρώσουμε το ημιτελές αριστούργημα του Μητσοτάκη.

Ευγενικός χορηγός του κλαυσίγελου:

Γιώργος Α. Παπανδρέου, Πρωθυπουργός της Ελλάδας

Γιατί δεν ‘περπάτησε’ το μνημόνιο; Οι δημόσιοι υπάλληλοι φταίνε και γι’ αυτό!

Καμπανάκια για τους εργαζομένους του δημοσίου τομέα. Τι καμπανάκια δηλαδή, καμπανάρες. Απόσπασμα δήλωσης Παπανδρέου μετά τη συνάντηση με Juncker, περί ανικανότητας της δημόσιας διοίκησης να εφαρμόσει τα μέτρα του μνημονίου, λες και οι δημόσιες υπηρεσίες είναι αυτόνομες και δεν τις ορίζει και κατευθύνει η εκάστοτε κυβέρνηση. Ειδικά αφιερωμένα σε όλους τους δημοσίους υπαλλήλους και ειδικά σε αυτούς που δηλώνουν ακόμη πασόκοι (υπάρχουν;) ή σ’ όσους πιστεύουν ακόμα στα θαύματα. Να ξαναβρεί δηλαδή το πασοκ την σοσιαλιστική του ψυχή και ιδεολογία και να ‘ρθουν οι ‘καλοί’ πασόκοι να διώξουν τους ‘κακούς’ και να σώσουμε όλοι μαζί τη χώρα. Πεθαίνω απ’ τα γέλια όταν ακούω αυτά τα χωρατά και ειδικά από ανθρώπους του χώρου της αριστεράς.

Επεσήμανα επίσης στο Ζαν – Κλωντ το γεγονός ότι, ένα από τα μείζονα ζητήματα, με τα οποία βρεθήκαμε αντιμέτωποι κατά την εφαρμογή του προγράμματός μας, αφορούσε στη δυνατότητα υλοποίησης τέτοιων βαθέων αλλαγών και μεταρρυθμίσεων από τις δημόσιες υπηρεσίες μας. Εξ ου και του ζήτησα, όπως εξάλλου έχω ήδη ζητήσει από κάποια κράτη-μέλη και πρόκειται να ζητήσω από όλους τους εταίρους μας στην Ε.Ε., όπως και από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, να συναφθούν διμερείς συμφωνίες και συμφωνίες με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, ώστε να ενισχύσουμε τις δυνατότητες των δημοσίων υπηρεσιών, είτε αφορούν ιδιωτικοποιήσεις, είτε υγεία, παιδεία, ή ηλεκτρονική διακυβέρνηση, με στόχο να διευκολυνθεί η επιχειρηματική δραστηριότητα στην Ελλάδα, να περιοριστεί η γραφειοκρατία και να αναμορφωθεί, αλλά και να στηριχθεί η τουριστική μας βιομηχανία.

Χαίρομαι ιδιαίτερα, καθώς για την επίτευξη των ανωτέρω υπάρχει εκπεφρασμένη διάθεση προσφοράς ουσιαστικής βοήθειας και συνδρομής, διαθέτοντας προς την Ελλάδα τους απαιτούμενους ανθρώπινους πόρους, την τεχνική γνώση, τεχνογνωσία και εμπειρογνωμοσύνη, στο πλαίσιο του εν λόγω προγράμματος. Θεωρώ ότι αυτό θα προσφέρει μια ώθηση και θα αποτελέσει εχέγγυο της εφαρμογής του προγράμματος, αλλάζοντας πραγματικά την Ελλάδα και μετατρέποντας την κρίση αυτή σε ευκαιρία για τον Ελληνικό λαό και την Ευρώπη.

Αυτός λοιπόν είναι ηγέτης τολμηρός, όπως ζητήσανε και κάποιοι ‘πνευματικοί’ πρόσφατα. Πολιτικός προϊστάμενος με όραμα και ευθύνη, ο οποίος ‘δίνει’ στεγνά τους υφισταμένους του, κατά προτίμηση τους τελευταίους τροχούς της αμάξης, σαν υπαίτιους της ανικανότητας αυτού και της κυβέρνησής του να εφαρμόσουν το πρόγραμμά τους. Και ποια λύση προτείνει; Μα φυσικά την ξενοκρατία (τι ωραίος και ξεχασμένος επίτηδες, όρος του πρόσφατου παρελθόντος). Αλλοδαποί ανθρώπινοι πόροι, τεχνογνωσία και εμπειρογνωμοσύνη θα κατακλύσει το επόμενο διάστημα τη δημόσια διοίκηση. Με το αζημίωτο φυσικά και καλά σαν βοήθεια, όπως καλή ώρα το περσινό μνημόνιο. Να δεις που οι εναπομείναντες σε λίγο καιρό έλληνες δημόσιοι υπαλλήλους, θα λαμβάνουν εντολές στα αγγλικά, γαλλικά και γερμανικά. Τραγέλαφος.

Άρχισαν τα όργανα ή μήπως εμείς φορούσαμε ωτασπίδες τόσο καιρό;

Τρία κειμενάκια, τρία στιγμιότυπα των ημερών που έφυγαν και δεν πρέπει να περάσουν έτσι. Το ένα αφορά κάποιους ‘πνευματικούς ταγούς’ της χώρας, που επιτέλους μίλησαν (που να μην έσωναν). Το δεύτερο μια δημοσκόπηση του Ψυχάρη (Βήμα ντε!) με ένα τόσο δα ‘πονηρούλι’ ερωτηματάκι και το τρίτο, μια (μάλλον ανεπιβεβαίωτη) είδηση από το DefenceNet. Άσχετα φαινομενικά, αλλά συνδυαζόμενα μεταξύ τους, εμένα προσωπικά μου φέρνουν στο νου τη φωτογραφία στο τέλος της ανάρτησης…

Το πρώτο είναι ένα κείμενο ακαδημαϊκών, επιστημόνων, ανθρώπων των γραμμάτων και των τεχνών, κοινώς πνευματικών ανθρώπων της χώρας, που απευθύνεται στις πολιτικές δυνάμεις της χώρας. Το παραθέτω όπως το διάβασα από το Radical Desire, μαζί με τις εύστοχες υπογραμμίσεις του:

Απολογούμαι για τον βομβαρδισμό των αναγνωστών με αναρτήσεις, αλλά τα πράγματα τρέχουν πια με μεγάλη ταχύτητα. Διαβάστε πολύ προσεκτικά τα υπογραμμισμένα και εξίσου προσεκτικά την λίστα όσων υπογράφουν το παρακάτω.

Τολμήστε! Θέλουμε να εκφράσουμε με τον πιο σαφή τρόπο την αγωνία μας για τη δραματική κατάσταση του τόπου. Η ισότιμη ένταξή μας στην Ευρώπη, αναγκαία για την επιβίωση της Ελλάδας ως σύγχρονης προηγμένης χώρας, αλλά και οι σημαντικές πολιτικές, κοινωνικές και οικονομικές κατακτήσεις που αποτελούν αναπόσπαστο μέρος της, απειλούνται σήμερα σοβαρά. Ως υπεύθυνοι πολίτες νοιώθουμε την ανάγκη να μιλήσουμε, καθώς οι φωνές του λαϊκισμού και της ανευθυνότητας κυριαρχούν στο δημόσιο λόγο, κρύβοντας από τους περισσότερους Έλληνες τη σοβαρότητα της κατάστασης και προτείνοντας λύσεις καταστροφικές, ανεδαφικές ή εξωπραγματικές σε στιγμή κρίσης.

Απευθύνουμε έκκληση σε όλες τις πολιτικές δυνάμεις του τόπου, σε όποια θέση και αν βρίσκονται: στον πρωθυπουργό, την κυβέρνηση και τους βουλευτές του κυβερνώντος κόμματος, αλλά και τον αρχηγό και τους βουλευτές της αξιωματικής αντιπολίτευσης και τους αρχηγούς και τους βουλευτές των άλλων κομμάτων. Τους καλούμε όλους να αλλάξουν νοοτροπία, να παραμερίσουν τις ιδιοτέλειες, τις προσχηματικές αντιμαχίες, εσωκομματικές και εξωκομματικές, τους υπολογισμούς, τους συμψηφισμούς, καθώς και τις αγκυλωμένες στο παρελθόν ιδεολογικές και πολιτικές περιχαρακώσεις και να αναλάβουν επιτέλους στο ακέραιο τις ευθύνες τους. Τους ζητούμε να μιλήσουν με ειλικρίνεια στους έλληνες πολίτες για τους κινδύνους που απειλούν τη χώρα, για τον αγώνα και τις θυσίες που απαιτεί η σωτηρία και η ανάκτηση της αξιοπρέπειάς της, και να εργαστούν σκληρά και συστηματικά για τη νέα στροφή.

Αγανακτίστας, κατά το Ατενίστας;

Ή το πως εκλαμβάνει τους ‘αγανακτισμένους’ και τις κινητοποιήσεις τους, το κυρίαρχο πολιτικό σύστημα.

Κ. ΜΑΚΡΗ: Κύριε Πεταλωτή, ένα τελευταίο σύντομο ερώτημα. Θέλω ένα σχόλιο για τις κινητοποιήσεις, το κίνημα των Ελλήνων Αγανακτισμένων που είδαμε χθες πολύ μαζικά έξω από τη Βουλή και ανανεώνει και το ραντεβού του για σήμερα. Πολλοί είπαν ότι τρόμαξε η κυβέρνηση απ’ αυτό το κίνημα.

Γ. ΠΕΤΑΛΩΤΗΣ: Δεν τρόμαξε η κυβέρνηση και όσοι το είπαν, γνώριζαν και τις εσωτερικές συζητήσεις που γίνονται ότι και κομματικά θα αποδεικνυόταν πως δεν τρόμαξε η κυβέρνηση. Ο κόσμος, - και μεις το ξέρουμε πολύ καλά - έχει προβλήματα μεγάλα, είναι προβλήματα ανασφάλειας, τα οποία υπάρχουν κυρίως, έχουμε μία πολύ μεγάλη μάζα, κρίσιμη μάζα πολιτών που βομβαρδίζεται από καθημερινά μηνύματα τρομοκράτησης, στην κυριολεξία. Υπάρχει μία ρευστότητα και στο εγχώριο και στο ευρωπαϊκό περιβάλλον και όλα αυτά δημιουργούν ανασφάλεια. Όσο, φυσικά, οι κινήσεις αυτές είναι αυθόρμητες και είναι πραγματικά μία έκφραση πηγαία ανησυχιών, δεν είναι αρνητικό για το πολιτικό μας σκηνικό. Εκεί που θα ήταν αρνητικό, εάν υπήρχαν οι κουκούλες, εάν υπήρχαν οι μολότοφ, εάν υπήρχε η ανευθυνότητα των κομμάτων της αντιπολίτευσης, στο επίπεδο που δείχνουν ότι δεν κατανοούν την πραγματικότητα, τότε, πραγματικά, θα τρομάζαμε από την ανευθυνότητα που δείχνουν κάποιοι. Όσο οι ανησυχίες είναι αυθόρμητες και θετικές, εννοείται ότι εμείς δε ζούμε σε άλλο κόσμο και γνωρίζουμε ότι ο πολίτης αισθάνεται ανασφάλεια, αυτήν την ανασφάλεια τη συμμεριζόμαστε κι εμείς και προσπαθούμε ακριβώς να ανατάξουμε. Γι’ αυτό λέω, και δεν είναι βερμπαλιστικό αυτό, ότι μία εγγύηση υπάρχει σήμερα για τη σταθερότητα, να ακολουθείται μία συγκεκριμένη πολιτική μέσα στα όρια, τα οποία τίθενται από την ίδια την πραγματικότητα, έτσι όπως φιλοδοξεί να την κάνει η κυβέρνηση.

Συνέντευξη του Κυβερνητικού Εκπροσώπου, Γιώργου Πεταλωτή στο ραδιοφωνικό σταθμό Real FM και τους δημοσιογράφους, Κ. Μακρή και Α. Κωνσταντάτο, Αθήνα, 26 Μαΐου 2011.

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Χθες, έγινε μια πολύ μεγάλη συγκέντρωση στην Αθήνα και σε άλλες μεγάλες πόλεις της Ελλάδας, η οποία –κατά τα φαινόμενα- δεν ήταν υποκινούμενη από πουθενά. Προέκυψε αυθορμήτως κυρίως μέσω της κοινωνικής δικτύωσης. Έχετε σχόλιο γι’ αυτή τη συγκέντρωση;

Γ. ΜΙΧΕΛΑΚΗΣ: Παρακολουθούμε με ενδιαφέρον τις κινητοποιήσεις αυτές. Το πιο ενδιαφέρον είναι πως είναι ακηδεμόνευτες. Και ελπίζουμε να παραμείνουν έτσι.

ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΚΠΡΟΣΩΠΟ ΤΗΣ Ν.Δ. κ. ΓΙΑΝΝΗ ΜΙΧΕΛΑΚΗ.

And last but not least, his master’s voice:

ΜΟΥ ΑΡΕΣΑΝ οι πλατείες της Τετάρτης. Καλόκαρδες, ανοιχτές, νεανικές, απλοϊκές, ακοµµάτιστες, ειρηνικές και κυρίως γεμάτες. Διαδήλωσαν, φώναξαν, βρέθηκαν, χειροκρότησαν, αποδοκίμασαν και στο τέλος οι ίδιοι οι διαδηλωτές καθάρισαν το οδόστρωμα. Αγανακτισμένοι. Και πολιτισμένοι.

…

ΠΟΣΟΙ ΗΤΑΝ; Πιστέψτε µε, δεν έχει καµία σημασία. Το γεγονός είναι ότι βρέθηκαν εκεί. Και, κυρίως, ότι απέδειξαν πως η κοινωνική δράση στην Ελλάδα, ακόμη κι η διαμαρτυρία ή η αμφισβήτηση, μπορεί να εκδηλωθεί χωρίς τους λόχους του ΠΑΜΕ, χωρίς τα κρατικοδίαιτα συνδικάτα, χωρίς την ξύλινη αργκό του Τσίπρα, χωρίς κουκουλοφόρους, επεισόδια και μολότοφ.

…

ΔΙΟΤΙ ΑΝ ΕΓΚΛΩΒΙΣΤΟΥΝ στον παλαιοκοµµατισµό που την Τετάρτη αποδοκίμασαν δεν είναι µόνο ότι θα κάνουν εκ των πραγμάτων ένα βήμα πίσω. Ούτε ότι θα ακυρώσουν την πρωτοτυπία τους και την εµβέλειά τους. Είναι ότι επιπλέον θα χάσουν και το χιούμορ τους.

ΠΑΙΔΙΑ, ΜΗ ΧΑΣΟΥΜΕ ΤΟ ΧΙΟΥΜΟΡ ΚΑΙ ΤΟΝ ΧΑΒΑΛΕ ΜΑΣ ΠΑΝ’ ΑΠ’ ΟΛΑ

PS: Όταν θα  αρχίσουν τα ειρωνικά σχολιάκια και ο σαρκασμός από τον Άρη, τον Μπάμπη και τον Great Pretender.  Όταν θ' αρχίσουν να κάνουν την εμφάνισή τους στα στενά δίας, ζήτα, ματ και ασφαλίτες στα φανερά. Όταν η τηλεοπτική προβολή και κάλυψη θα πέσει στο ναδίρ. Τότε ναι, θα έχει γίνει το πρώτο βήμα.

Ο Πάσχος τώρα και στις πανελλαδικές

Κακόγουστο ανέκδοτο θα το χαρακτηρίζαμε σε άλλους καιρούς, αλλά η πραγματικότητα ξεπερνάει και την πιο διεστραμμένη φαντασία:

η ‘πάσχουσα’ παιδεία είναι πλέον γεγονός…

Από το Cogito ergo sum

Κάποτε, λέγαμε ότι στις εξετάσεις έπεσε Ξενοφών, Λυσίας ή -αν ήμασταν τυχεροί- Ισοκράτης. Αργότερα, όταν τα αρχαία εξοβελίστηκαν από τα σχολεία, οι μαθητές έλεγαν ότι έπεσε Νιρβάνας, Μυριβήλης ή Σικελιανός. Τώρα, στο "νέο σχολείο" που ονειρεύονται ο Γιωργάκης με την Αννούλα, τα παιδιά μπορούν περήφανα να λένε ότι έπεσε...Μανδραβέλης! Άντε βρε και εις ανώτερα. Του χρόνου μπορεί να πέσει Καρακούσης ή Πρετεντέρης! Εμ, πώς; Τζάμπα θα πάνε τόσα λιβανιστήρια των εξωνημένων καθεστωτικών δημοσιογράφων των "έγκυρων" Μέσων Μαζικής Εξαπάτησης;

Κάποτε δίνονταν στους μαθητές αποσπάσματα από έργα αναγνωρισμένων -αρχαίων ή νεώτερων- συγγραφέων και το ζητούμενο ήταν η διερεύνηση του περιεχομένου όσων εκείνοι είχαν γράψει. Σήμερα, στο "νέο σχολείο" της Αννούλας και του Γιωργάκη, τα πράγματα άλλαξαν. Για την ακρίβεια, θυμίζουν την τακτική της χούντας: παίρνουμε ως δεδομένο το συμπέρασμα στο οποίο θέλουμε να καταλήξουν οι μαθητές και τους δίνουμε το κατάλληλο κείμενο για να προκύψει το ζητούμενο συμπέρασμα. Φυσικά, αν δεν μπορούμε να βρούμε τέτοιο κείμενο κάποιου καταξιωμένου συγγραφέα, μπορούμε άνετα να επιλέξουμε κείμενο οποιουδήποτε φελλού.

Επειδή, όμως, τούτο το ιστολόγιο δεν αρέσκεται στους αφορισμούς, ας δούμε προσεκτικώτερα το κείμενο του Μανδραβέλη, το οποίο μπήκε προχτές στις εξετάσεις. Ένα κείμενο, για το οποίο ο Βασίλης Ξυδιάς σημειώνει ότι, από γλωσσικής απόψεως, είναι τόσο κακό ώστε δύσκολα θα έπαιρνε πάνω από δώδεκα με δεκατρία (σημ.: ολόκληρο το θέμα των εξετάσεων εδώ).

Έπαρση και ξεπεσμός…

Γιατί τα ‘χει αυτά ο καπιταλισμός, η αστική δημοκρατία και η ζωή…
Όλοι κάποια στιγμή της ζωής μας θα βουτηχτούμε στα σκατά Dominique…

Όλα είναι ατμός....

Στην εποχή της ηλεκτρονικής διακυβέρνησης

Μια πρόγευση της νέας, ηλεκτρονική εποχή για το δημόσιο, μετά και την κατάθεση του σχετικού σχεδίου νόμου (Για την ηλεκτρονική διακυβέρνηση και λοιπές διατάξεις), μας έδωσε ο αρμόδιος ΥΠΕΣ Γ. Ραγκούσης, μιλώντας δημόσια στην κρατική τηλεόραση την περασμένη Κυριακή. Απολαυστικός:

Κος ΡΑΓΚΟΥΣΗΣ:

Θα σας πω περιπτώσεις που δεν έχετε τσιμπήσει και είναι ήδη το κέρδος, περιπτώσεις που μου λέγανε εμένα τώρα, πρόσφατα το Πάσχα, μία φίλη ότι στην δική της υπηρεσία, ας μην πω ποια είναι ακριβώς, ότι ήταν ο προϊστάμενος έτοιμος να δαπανήσει 5.000 ευρώ για την εκτύπωση του απολογισμού των πεπραγμένων της συγκεκριμένης υπηρεσίας.

Και όταν του επισημαίνει και του λέει: ξέρεις, όμως, ότι η απόφαση αυτή θα βγει στη ΔΙΑΥΓΕΙΑ και οι 5.000 ευρώ που θα δώσεις δεν θα δικαιολογούνται, γιατί όλοι θα σε ρωτήσουν γιατί να το εκτυπώσεις και να μην το βάλεις σε ένα τσιπάκι….

Κος ΣΠΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ:

Μια ηλεκτρονική μνήμη.

Κος ΡΑΓΚΟΥΣΗΣ:

Σε μία ηλεκτρονική μνήμη του υπολογιστή. Έκανε πίσω. Δεν δαπάνησε τις 5.000 ευρώ.

Γραφείο Τύπου του Υπουργού, 1/5/2011

Δηλαδή αντί να τυπώσεις κάτι, τον απολογισμό της υπηρεσία σου για παράδειγμα, που προφανώς οφείλεις από το νόμο να δημοσιοποιήσεις, το βάζεις σε ένα τσιπάκι. Το οποίο είναι όμως ηλεκτρονική μνήμη και μάλιστα όχι οποιαδήποτε, αλλά ηλεκτρονική μνήμη υπολογιστή. Προφανώς αυτό το κάνεις σε όσα αντίγραφα υποχρεούσαι απ’ το νόμο και μετά αρχίζεις να μοιράζεις υπολογιστές με ηλεκτρονική μνήμη που περιέχει τον απολογισμό στους αποδέκτες. Φαντάζομαι και το σχετικό νομοσχέδιο, κάπως έτσι θα το κατέθεσε στη βουλή…

Βέβαια η κορυφαία ατάκα είχε ως συνήθως πατριωτικό χρώμα, αναφερόμενος στην αύξηση του ωραρίου στο δημόσιο:

Νομίζω ότι αυτή τη μισή ώρα στην πραγματικότητα δεν πρέπει να έχουν καμία, να το πω έτσι, ιδιαίτερη δυσκολία να την προσφέρουν στο κράτος, άρα και στο κοινωνικό σύνολο οι δημόσιοι υπάλληλοι. Για αυτό και πιστεύω ότι παρά τις εύλογες και κατανοητές αντιδράσεις….

Για την Ελλάδα ρε γαμώτο…

Όπως για την Ελλάδα ρε γαμώτο, παίρνουν φοροαπαλλαγές, επιδοτήσεις, μειώσεις εργοδοτικών εισφορών και άλλα κρυφά και φανερά τόσα χρόνια οι κατατρεγμένοι, πλην όμως πατριώτες, εφοπλιστές, βιομήχανοι, μεγαλέμποροι και μεγαλοεργολάβοι…