Το ‘μήνυμα’ από τα αποτελέσματα των τοπικών εκλογών στη Φωκίδα

Λακωνικά, είναι αυτό το οποίο έστειλαν:

Οι 8472 που επέλεξαν Φουσέκη,

Οι 6105 που επέλεξαν Καραχάλιο,

Οι 5272 που επέλεξαν Καπετζώνη,

Οι 4351 που επέλεξαν Παγώνη,

Οι 10912 που επέλεξαν Παπαθανασίου του Χειμάρα,

Οι 9701 που επέλεξαν Γαζή του Περγαντά,

Και οι 929 που επέλεξαν Αντωνίου του Παπανδρέου του Καρατζαφέρη.

Όλοι αυτοί οι συντοπίτες μας, εις διπλούν κατά κύριο λόγο και εξαιρουμένων των ηγετικών ομάδων των ανωτέρω συνδυασμών και των ‘αφεντικών’ αυτών, ουσιαστικά επέλεξαν του τοπικούς και περιφερειακούς τοποτηρητές μας και έδωσαν ‘λευκή επιταγή’ στην εγχώρια και παγκόσμια κυρίαρχη τάξη για τα παρακάτω:

Άλλα λόγια ν’ αγαπιόμαστε…

Δεν υπάρχει ακριβέστερη και γλαφυρότερη περιγραφή της κατάστασης και του κλίματος που κυριαρχεί στην αυτοαποκαλούμενη τοπική αυτοδιοίκηση στο νομό μας, στην περιφέρεια και κατά πάσα πιθανότητα σ’ όλη τη χώρα, από την παρακάτω στιχομυθία. Από συνέντευξη υποψηφίου σε εφημερίδα της περιοχής τη βδομάδα που μας πέρασε.

Ερώτηση: Στη Φωκίδα συνηθίζεται οι υποψήφιοι να μην βγάζουν προεκλογικό πρόγραμμα, να μην θέλουν να δεσμευτούν στους πολίτες για συγκεκριμένα έργα στην περίπτωση που εκλεγούν. Αυτό εσείς το θεωρείτε υγεία στην πολιτική; Εσείς θα καταθέσετε πρόγραμμα στην κρίση των πολιτών;

Απάντηση: Κάνουμε ήδη διάλογο με τους δημότες προκειμένου να καταγραφούν ανάγκες και προβλήματα όλων των περιοχών. Δέσμευση μας είναι η ιεράρχηση και ο καθορισμός των προτεραιοτήτων να γίνει μετά τις εκλογές με δημοκρατικό προγραμματισμό σε συνεργασία με τα τοπικά συμβούλια, φορείς και επιτροπές διαβούλευσης. Έτσι στο πλαίσιο των οικονομικών δυνατοτήτων του δήμου θα μελετηθούν και θα υλοποιηθούν πρώτα τα πιο απαραίτητα έργα και στην συνέχεια τα υπόλοιπα. Θα καταθέσουμε οπωσδήποτε σε πρόγραμμα τους βασικούς μας στόχους και τους άξονες της δράσης μας που στηρίζονται στον Δημοκρατικό Προγραμματισμό, στην Αξιοκρατία, στη Διαφάνεια και τη Χρηστή Διαχείριση με πρώτο μέλημα και κύριο στόχο μας την αντιμετώπιση των προβλημάτων καθημερινότητας του κάθε συνδημότη μας.

Δηλαδή, βγάλτε με δήμαρχο, νομάρχη ή περιφερειάρχη τώρα, και για μετά βλέπουμε. Μπορεί να μην ξέρουμε ποια είναι η κατάσταση, οι ανάγκες και τα προβλήματα του τόπου και επομένως να μην μπορούμε να πούμε τίποτα για το τι θα κάνουμε και το πως, αλλά πάντως πρέπει να κατεβούμε και να πάρουμε την εξουσία “εμείς”. Προφανώς για να μην την πάρουν οι “άλλοι”. Και το γεγονός ότι αποδέχεται αναντίρρητα τη γενίκευση του δημοσιογράφου ότι όλοι το ίδιο κάνουν, σαν μια γενική αλήθεια, χωρίς να κρίνει την ορθότητά της, δείχνει την ποδοσφαιρική νοοτροπία που χαρακτηρίζει τους υποψηφίους του δικομματισμού και σε τοπικό επίπεδο. Πάνω κάτω σαν εκείνη την παλιότερη φράση του Θωμά: “Ο Ολυμπιακός και το Αιγάλεω να κερδίζουν…”

Η συνέντευξη στο τοπικό ΜΜΕ.

Μήπως δεν είναι ούτε τοπική ούτε αυτοδιοίκηση; (Μέρος 4)

ΝΟΜΑΡΧΕΣ. ΔΗΜΑΡΧΟΙ. ΣΥΜΒΟΥΛΟΙ. ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΟΙ ΚΑΙ ΕΚΠΡΟΣΩΠΟΙ. ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΑΝΤΗΔΕΣ. ΔΙΑΜΕΣΟΛΑΒΗΤΕΣ ΚΑΙ ΠΕΙΘΗΝΙΟΙ ΕΚΛΟΓΕΙΣ. ΕΚΣΥΓΧΡΟΝΙΣΜΟΣ. ΑΝΑΠΤΥΞΗ. ΤΕΧΝΟΚΡΑΤΕΣ ΚΑΙ ΕΙΔΙΚΟΙ. ΣΧΕΔΙΑ ΚΑΙ ΕΥΡΩΠΑΪΚΑ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΑ. ΕΡΓΑ. ΕΡΓΟΛΑΒΟΙ. ΟΙΚΟΠΕΔΑ. ΜΠΕΤΟΝ. ΚΕΡΔΗ. ΛΙΓΟΤΕΡΟ ΚΡΑΤΟΣ ΑΛΛΑ ΜΕ ΤΟΠΙΚΟΥΣ ΑΡΧΟΝΤΕΣ. ΑΠΟΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΑΛΛΑ ΕΝΑΡΜΟΝΙΣΜΕΝΗ ΜΕ ΥΠΕΡΕΘΝΙΚΟΥΣ ΣΧΕΔΙΑΣΜΟΥΣ.

Το βλέμμα στο αύριο περνάει από το χθες

Η αναγκαιότητα για κοινωνική οργάνωση απαγκιστρωμένη από την λογική της ιεραρχίας και μη διευθυνόμενη από οποιαδήποτε μορφή εξουσίας, εκφράστηκε κατά περιόδους στην ιστορία του ανθρώπου και αυτό είτε μέσα από διάφορες φιλοσοφικές αναζητήσεις και ρεύματα είτε μέσα από τις έμπρακτες και πολλές φορές βίαιες προσπάθειες κατάκτησης της, παίρνοντας τη μορφή της εξέγερσης.

Δύο τέτοια παραδείγματα αποτελούν η Παρισινή Κομμούνα στα 1871 στη Γαλλία και ο Ισπανικός εμφύλιος πόλεμος, που πήρε από την πρώτη στιγμή τα χαρακτηριστικά της κοινωνικής εξέγερσης στα 1936 στην Ισπανία. Και στις δύο αυτές προσπάθειες ανατροπής της εξουσίας και ευρείας επίθεσης ενάντια στις αντιλήψεις που τη συντηρούν και την αναπαράγουν (π.χ. θρησκεία), μπορεί κανείς να δει ότι η προοπτική που έθεσαν τα εξεγερμένα αυτά κομμάτια της κοινωνίας ήταν η διασφάλιση των αρχών της ελευθερίας και της ισότητας. Αρχές που επιδιώχθηκε να διασφαλιστούν μέσα από την οργάνωση της κοινωνίας (ή κάποιων κομματιών της) βασισμένη στην αυτοοργάνωση και στην αυτόνομη λειτουργία ομάδων, συνεταιρισμών, κολεκτίβων, συνδικάτων κ.λπ. είτε ακόμα και με την ελεύθερη συνεργασία μεταξύ των πρώτων.

Μήπως δεν είναι ούτε τοπική ούτε αυτοδιοίκηση; (Μέρος 3)

ΝΟΜΑΡΧΕΣ. ΔΗΜΑΡΧΟΙ. ΣΥΜΒΟΥΛΟΙ. ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΟΙ ΚΑΙ ΕΚΠΡΟΣΩΠΟΙ. ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΑΝΤΗΔΕΣ. ΔΙΑΜΕΣΟΛΑΒΗΤΕΣ ΚΑΙ ΠΕΙΘΗΝΙΟΙ ΕΚΛΟΓΕΙΣ. ΕΚΣΥΓΧΡΟΝΙΣΜΟΣ. ΑΝΑΠΤΥΞΗ. ΤΕΧΝΟΚΡΑΤΕΣ ΚΑΙ ΕΙΔΙΚΟΙ. ΣΧΕΔΙΑ ΚΑΙ ΕΥΡΩΠΑΪΚΑ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΑ. ΕΡΓΑ. ΕΡΓΟΛΑΒΟΙ. ΟΙΚΟΠΕΔΑ. ΜΠΕΤΟΝ. ΚΕΡΔΗ. ΛΙΓΟΤΕΡΟ ΚΡΑΤΟΣ ΑΛΛΑ ΜΕ ΤΟΠΙΚΟΥΣ ΑΡΧΟΝΤΕΣ. ΑΠΟΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΑΛΛΑ ΕΝΑΡΜΟΝΙΣΜΕΝΗ ΜΕ ΥΠΕΡΕΘΝΙΚΟΥΣ ΣΧΕΔΙΑΣΜΟΥΣ.

Κάλπη-κες αντιστάσεις, αυτοοργανωμένες ψευδαισθήσεις

Οι εκλεγμένοι και κατ’ επέκταση και οι υποψήφιοι εξυπηρετούν έναν εξουσιαστικό θεσμό, ανεξάρτητα από προθέσεις ή διακηρύξεις.

Ως ένα βαθμό βέβαια υφίστανται και διαφοροποιήσεις τόσο ανάμεσα σ’ αυτούς που συνειδητά αποδέχονται, επιδοκιμάζουν και ενισχύουν τον κοινοβουλευτισμό (επέκταση του οποίου είναι και η τοπική αυτοδιοίκηση), όσο και ανάμεσα σ’ αυτούς που θεωρούν προνομιακότερο τον “μικρό”, “ανθρώπινο” χώρο που προσφέρει το μοντέλο της “αυτοδιοίκησης”. Αυτό όμως που τελικά ως ισχυρότερο τους καθορίζει δεν είναι οι μεταξύ τους διαφορές, αλλά ο εγκλωβισμός της δράσης τους σε σαφή όρια, πάντα βέβαια στα πλαίσια της κρατικής οργάνωσης.

Η κριτική σ’ αυτούς που δεν αρνούνται, αλλά αντίθετα επιδιώκουν την κατάληψη και άσκηση της εξουσίας, είναι προφανής και στηρίζεται στο γεγονός ότι θέλουν να επιβάλλουν στην κοινωνία λύσεις εναρμονισμένες με τα συμφέροντα που εκφράζουν και τελικά να την υποτάξουν και να την εκμεταλλευτούν.

Μήπως δεν είναι ούτε τοπική ούτε αυτοδιοίκηση; (Μέρος 2)

ΝΟΜΑΡΧΕΣ. ΔΗΜΑΡΧΟΙ. ΣΥΜΒΟΥΛΟΙ. ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΟΙ ΚΑΙ ΕΚΠΡΟΣΩΠΟΙ. ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΑΝΤΗΔΕΣ. ΔΙΑΜΕΣΟΛΑΒΗΤΕΣ ΚΑΙ ΠΕΙΘΗΝΙΟΙ ΕΚΛΟΓΕΙΣ. ΕΚΣΥΓΧΡΟΝΙΣΜΟΣ. ΑΝΑΠΤΥΞΗ. ΤΕΧΝΟΚΡΑΤΕΣ ΚΑΙ ΕΙΔΙΚΟΙ. ΣΧΕΔΙΑ ΚΑΙ ΕΥΡΩΠΑΪΚΑ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΑ. ΕΡΓΑ. ΕΡΓΟΛΑΒΟΙ. ΟΙΚΟΠΕΔΑ. ΜΠΕΤΟΝ. ΚΕΡΔΗ. ΛΙΓΟΤΕΡΟ ΚΡΑΤΟΣ ΑΛΛΑ ΜΕ ΤΟΠΙΚΟΥΣ ΑΡΧΟΝΤΕΣ. ΑΠΟΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΑΛΛΑ ΕΝΑΡΜΟΝΙΣΜΕΝΗ ΜΕ ΥΠΕΡΕΘΝΙΚΟΥΣ ΣΧΕΔΙΑΣΜΟΥΣ.

Πίσω από τη μάσκα

Αυτές οι εκλογές, για μια φορά ακόμα προβάλλουν το σλόγκαν ότι αποφασίζουμε για το μέλλον. Στην προκειμένη περίπτωση για το μέλλον της πολυδιαφημισμένης τοπικής κοινωνίας. Και υποτίθεται ότι οι εκλεγμένοι αντιπρόσωποί μας θα υλοποιήσουν το πρόγραμμά τους, που με την ψήφο μας εγκρίναμε.

Ας ξεπεράσουμε την τρέχουσα αντίληψη ότι αυτοί, οι εκλεγμένοι ή οι υποψήφιοι, τα συγκεκριμένα πρόσωπα δηλαδή, είναι ακατάλληλοι. Τι μένει από το κλίμα που διαμορφώνεται; Ουσιαστικά προωθούνται δύο ψευδαισθήσεις:

Η πρώτη πως όλοι μπορούμε με ίσο βάρος να επηρεάσουμε, να καθορίσουμε τις αποφάσεις που μας αφορούν, αφήνοντας καταμέρος τις οικονομικές, πολιτιστικές και κοινωνικές διαφορές που όλοι ξέρουμε πόσο επηρεάζουν τη ζωή μας.

Και η δεύτερη ψευδαίσθηση: ότι υπάρχουν κάποιοι στους οποίους μπορούμε ανεπιφύλακτα να εμπιστευτούμε το μέλλον μας, οι οποίοι τελικά είναι πιο ικανοί από μας στο να παίρνουν αποφάσεις, πιο χρήσιμοι, πιο σημαντικοί για την κοινωνία.

Μήπως δεν είναι ούτε τοπική ούτε αυτοδιοίκηση; (Μέρος 1)

ΝΟΜΑΡΧΕΣ. ΔΗΜΑΡΧΟΙ. ΣΥΜΒΟΥΛΟΙ. ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΟΙ ΚΑΙ ΕΚΠΡΟΣΩΠΟΙ. ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΑΝΤΗΔΕΣ. ΔΙΑΜΕΣΟΛΑΒΗΤΕΣ ΚΑΙ ΠΕΙΘΗΝΙΟΙ ΕΚΛΟΓΕΙΣ. ΕΚΣΥΓΧΡΟΝΙΣΜΟΣ. ΑΝΑΠΤΥΞΗ. ΤΕΧΝΟΚΡΑΤΕΣ ΚΑΙ ΕΙΔΙΚΟΙ. ΣΧΕΔΙΑ ΚΑΙ ΕΥΡΩΠΑΪΚΑ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΑ. ΕΡΓΑ. ΕΡΓΟΛΑΒΟΙ. ΟΙΚΟΠΕΔΑ. ΜΠΕΤΟΝ. ΚΕΡΔΗ. ΛΙΓΟΤΕΡΟ ΚΡΑΤΟΣ ΑΛΛΑ ΜΕ ΤΟΠΙΚΟΥΣ ΑΡΧΟΝΤΕΣ. ΑΠΟΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΑΛΛΑ ΕΝΑΡΜΟΝΙΣΜΕΝΗ ΜΕ ΥΠΕΡΕΘΝΙΚΟΥΣ ΣΧΕΔΙΑΣΜΟΥΣ.

Το χτίσιμο ενός μύθου

Οι περισσότεροι, όταν αναφέρονται σήμερα στο ρόλο της τοπικής αυτοδιοίκησης, έχουν κατά νου την εικόνα ενός πράγματος καινούργιου ή τουλάχιστον με πρόσφατη ιστορία. Την εικόνα αυτή του νέου και άφθαρτου την προωθούν σχεδόν όλα όσα ασχολούνται μαζί της - μη ξεχνώντας φυσικά να πλασάρουν ταυτόχρονα τον εαυτό τους σαν μοναδική λύση όλων των αδιεξόδων.

Συστατικό αυτού του μύθου είναι και η ιδέα ότι μέσα από ένα τέτοιο θεσμό μπορεί να πολεμηθεί το απρόσωπο κράτος και η αδιάφορη κεντρική γραφειοκρατία ή να πειστεί να σκύψει στα πιεστικά προβλήματα ζωής που αντιμετωπίζουν οι σύγχρονες πόλεις και οι κάτοικοι τους.

Ωστόσο αρκεί ακόμα και μια σύντομη ματιά στην ιστορία και την εξέλιξή του θεσμού για να φανεί πόσο πολύ απέχουν όλα αυτά από την πραγματικότητα.

Η προσπάθεια αυτοοργάνωσης των Κοινοτήτων είναι κάτι που ξεκίνησε από την πρώτη μέρα της ύπαρξής τους. Τα ιστορικά παραδείγματα είναι πολλά και αξιόλογα, εκείνα όμως που έχουν ιδιαίτερη σημασία για την Ελλάδα είναι όσα σχετίζονται με τη Δυτική Ευρώπη γιατί αυτή είναι που προβάλλεται συνήθως σαν πρότυπο.

490.000 απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων στη Βρετανία, 300.000 στην Ελλάδα

Για τις περικοπές 490.000 θέσεων εργασίας, δηλαδή ΑΠΟΛΥΣΕΙΣ, στο δημόσιο τομέα της Βρετανίας μέχρι το 2015, προφανώς και το ακούσατε κάπου. Ακόμα και ‘τα Νέα’ που διαβάζεται και το ‘Mega’ που ακούτε και βλέπετε, το ανέφεραν. Αλλά ακόμα και αν δεν το πήρε το μάτι ή το αυτί σας πρέφα πουθενά, μπορείτε να δείτε τις λεπτομέρειες του βρετανικού πλάνου εδώ: Η Βρετανία στέλνει τις δημόσιες δαπάνες στο απόσπασμα.

Το άλλο όμως με τον Τοτό, εεε, συγνώμη, τον Παπακωνσταντίνου και την τρόικα το ακούσατε;

Έρχονται 300.000 απολύσεις...

Tα πραγματικά σχέδια της κυβέρνησης αποκαλύπτει το σημερινό «Ποντίκι». Επισήμως ανακοινώνουν μέτρα (άνευ ουσίας) κατά της ανεργίας και από την άλλη έχουν δεσμευθεί για 300.000 απολύσεις στον ευρύτερο δημόσιο τομέα, μέχρι το 2013. Όλα αυτά εν όψει του νέου μνημονίου για το οποίο η κυβέρνηση δίνει γη και ύδωρ προκειμένου να εξασφαλίσει, πριν αρχίσουν να σκάνε τα μεγάλα κανόνια και αγριέψουν πάλι οι αγορές.

Δεν το πιάσατε; Να σας το ξαναπώ: 300.000 απολύσεις στο δημόσιο μέχρι το 2013.

Και δημόσιο εννοούμε τους πάντες που μισθοδοτούνται, άμεσα ή έμμεσα, από τον κρατικό προϋπολογισμό.

Και επειδή στους καιρούς που ζούμε, μειώσεις στρατιωτικού και αστυνομικού προσωπικού δεν νοούνται, καταλαβαίνετε για ποιον χτυπά η καμπάνα.

Με ιδιαίτερη στοργή και προδέρμ, σε όλους εκείνους τους γλείφτες και ξεφτίλες δημόσιους, δημοτικούς κ.λπ. υπαλλήλους της πρώην επαρχίας Παρνασσίδας και νυν δήμου Δελφών, που ‘εκτίθενται’, τρομάρα τους, με τους αστικούς συνδυασμούς των καραχάλιου, φουσέκη, περγαντά, χειμμάρα και εκείνου του λα.ο.σ. στην περιφέρεια. Σε όλους δηλαδή εκείνους που προδίδουν την κοινωνική τους τάξη και τα συμφέροντά τους και προσδένονται στα συμφέροντα της κυρίαρχης αστικής τάξης (Παπανδρέου, Σαμαρά, Καρατζαφέρη και τ’ αφεντικά τους, για να εξηγούμαστε), ιδιοτελώς.

Μόνο που τον προδότη και τον χαμερπή, ποτέ και κανείς δεν συμπάθησε. Γι’ αυτό, άξιος ο μισθός σας σήμερα και το επίδομα ανεργίας σας, αύριο.

Όσο δε για τους λοιπούς δημοσίους υπαλλήλους της περιοχής μας, η 15η νοέμβρη είναι κοντά και το ενιαίο μισθολόγιο αναμένει στη στροφή του 2011. Ας φροντίσουν με τις επιλογές τους να τα κάνουν πιο ‘βαρβάτα’.

Η πρώτη φωτογραφία είναι από το Ποντίκι και οι επόμενες από το Βαθύ Κόκκινο.

Εκείνος ο τύπος, ο you ‘re fired, της πρώτης φωτογραφίας, κάποιον ΔΥ μου θυμίζει, αλλά ποιον;

Ο απίστευτος τυχοδιωκτισμός του ΣΥΡΙΖΑ στην Ικαρία

ΦΡΟΝΤΙΣΤΕ ΝΑ ΜΗ ΔΟΥΜΕ ΤΙΠΟΤΕΣ ΤΕΤΟΙΕΣ ΑΛΛΑΞΟΚΟΛΙΕΣ ΚΑΙ ΣΤΗ ΦΩΚΙΔΑ ΠΑΛΙΚΑΡΙΑ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ, ΟΥΤΕ ΣΤΟΝ ΠΡΩΤΟ, ΟΥΤΕ ΣΤΟΝ ΔΕΥΤΕΡΟ ΓΥΡΟ.

Από Βαθύ Κόκκινο

Χωρίς ιδιαίτερα σχόλια αναδημοσιεύουμε αποσπάσματα από επιστολή που έστειλε προς τα ΜΜΕ ο Νίκος Κακλαμάνης, εκπρόσωπος τύπου της Νομαρχιακής Επιτροπής Σάμου του ΣΥΝ:

«Το Σάββατο, 4/9/2010, όλες οι τοπικές εφημερίδες προβάλλουν την είδηση της συνεργασίας ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, ΛΑΟΣ και ΣΥΡΙΖΑ στο δήμο Ικαρίας και τη συγκρότηση κοινού ψηφοδελτίου, με επικεφαλής το γιατρό Χρίστο Σταυρινάδη, στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ. Δεν είναι πρωταπριλιάτικο αστείο. Δυστυχώς είναι αλήθεια.

Ανήκω στην αριστερά από γεννοφάσκια. Δεν μπορώ να το χωνέψω. Δεν επιτρέπεται να σιωπήσω. Δεν ζω στην Ικαρία. Δεν μου πέφτει λόγος για πρόσωπα και τοπικά προβλήματα. Έχω όμως υποχρέωση να υπερασπίσω ιδεολογία, αρχές και ήθος.

Πως μπορεί ένα κόμμα της αριστεράς να συνεργάζεται με τη Νέα Δημοκρατία που έφερε στη χώρα την καταστροφή και τη χρεοκοπίας;

Πως μπορεί ένα κόμμα της αριστεράς να συνεργάζεται με το σημερινό ΠΑΣΟΚ του μνημονίου, με το κόμμα που έδωσε τη χώρα λάφυρο στα νύχια του ΔΝΤ, με το κόμμα που σε λίγους μήνες λήστεψε μισθούς και συντάξεις, διέλυσε το ασφαλιστικό σύστημα, κατάργησε εργασιακά δικαιώματα κερδισμένα με αίμα από δεκαετίες;

Πως μπορεί τέλος να δέχεται τη στήριξη ενός ακροδεξιού, ξενοφοβικού, ρατσιστικού κόμματος, ιδεολογικού απόγονου του μετεμφυλιακού παρακράτους και της δικτατορίας;

Με τι μούτρα τώρα θα στιγματίσουμε τη συνεργασία του ΠΑΣΟΚ με τον κ. Καρατζαφέρη στο πρόσωπο του κ. Τατούλη;

Ποιος «ιερός» σκοπός αγιάζει αυτή την απίστευτη συμμαχία;».

ΕΛΑ ΜΟΥ ΝΤΕ...

Μειώσεις προσωπικού 50% στους οργανισμούς τοπικής αυτοδιοίκησης προβλέπει το επικαιροποιημένο μνημόνιο

Χωρίς πολλά - πολλά λόγια και τα τρία κείμενα που έδωσε σήμερα στη δημοσιότητα το Υπουργείο Οικονομικών αναφέρουν αυτό ακριβώς που λέει ο τίτλος της ανάρτησης: μείωση προσωπικού στους ΟΤΑ για καλύτερα οικονομικά αποτελέσματα της τάξης των 500 εκ. ευρώ κατ’ έτος, μέχρι το 2013.

Στο αγγλικό κείμενο του επικαιροποιημένου μνημονίου, στην παράγραφο 9, σελ. 5, στο κομμάτι Local governments, αναφέρεται χαρακτηριστικά:

The government will tightly implement the bill (Ν.3852/2010, Καλλικράτης), in particular the targeted employment reduction and efficiency-enhancing reforms to secure improved budgetary results of €500 million subsequently in each of the three years during 2011-13.

Μείωση της απασχόλησης στην τοπική αυτοδιοίκηση που απορρέει από την εφαρμογή του Καλλικράτη ξεκάθαρα.

Προδρομικές Κατακτήσεις στην Τοπική Αυτοδιοίκηση

Ένα κείμενο του Άγι Στίνα (Σπύρος Πρίφτης) σχετικά με το κοινοτικό συμβούλιο Σπαρτίλλα στην Κέρκυρα. Πρόκειται για μια ‘λεπτομέρεια’ μέσα στην όλη συνταρακτική διήγηση για τη ζωή και τη δράση του εργατικού / σοσιαλιστικού κινήματος - όταν οι λέξεις είχαν περιεχόμενο - από έναν από τους λιγότερο γνωστούς αλλά περισσότερο συνεπείς επαναστάτες στον ελλαδικό χώρο. Η αναδημοσίευση της παρακάτω διήγησης είναι πιθανόν να διεγείρει όσους και όσες ενδιαφέρονται για την τοπική ριζοσπαστική παρέμβαση. Το κείμενο για το κοινοτικό συμβούλιο Σπαρτίλλα, χωρίς να ξεφεύγει από τις ιδεολογικές αγκυλώσεις του Στίνα, μας μεταφέρει σ' έναν τρόπο δράσης διαφορετικό. Η αναφορά του δεν είναι το συνδικάτο αλλά η κοινότητα, το πλέον ζωτικό πρόταγμα ελευθερίας, αλληλεγγύης και συνεργασίας.

Από το Αρχείο Άγι Στίνα. Το κείμενο δημοσιεύτηκε στο περιοδικό ΑΝΤΙ (τευχ. 110) το ‘78 και αναδημοσιεύτηκε τον Μάρτη του ’99 στο περιοδικό Ευτοπία.